Myanmar is een land in Azië waar nog niet veel toeristen naar toe gaan. Dit komt over het algemeen omdat uit de media blijkt dat het er nog niet geheel veilig is. Maar het komt steeds vaker voor dat mensen tijdens een lange en grote reis door Azië ook langs Myanmar gaan. Zou het misschien dan toch een vriendelijker land zijn dan dat uit de media blijkt of moet het toerisme nog even op zich laten wachten?

Myanmar is de afgelopen jaren veel in het nieuws geweest. Dit komt door het conflict tussen de Rohingya’s en de Myanmarezen. Myanmar is van oorsprong en nog steeds een Boeddhistisch land die zich vasthoudt aan het geloof en de cultuur. Het Rohingya volk is Islamitisch en beweren al jarenlang in Myanmar gevestigd te zijn. Maar in 1982 weigerde de militaire junta, die tot verkort aan de macht was, de burgerrechten van de Rohingya’s toe te kennen. Waardoor zij in een kwetsbare positie belanden en nu worden gezien als illegaal.

Uit een rapport van de Myanmarese regering luidde dat er geen bewijs is voor het actuele geweld tegen de Rohingya. Het land geeft journalisten geen toestemming om hier onafhankelijk onderzoek naar te doen, de persvrijheid is erg beperkt. De informatie die wij hier in Nederland te horen krijgen over de situatie in Myanmar is vooral afkomstig uit interviews met mensen uit de Rohingya die gevlucht zijn naar Bangladesh.

Op 3 februari 2017 publiceerde de ‘United Nations Human Rights’ een rapport met interviews van het Rohingya volk. Hierin bevestigen de vluchtelingen dat er sprake is van groepsverkrachtingen, massamoorden en mishandelingen. Dit gebeurt allemaal in het westen van Myanmar tegen

de grens van Bangladesh. Maar ook de grens tegen China en Thailand (het noorden en oosten) aan is roodgekleurd door het Ministerie van Buitenlandse Zaken, wat betekent dat het afgeraden wordt om daar te reizen. Dat mensen hieruit op maken dat Myanmar niet echt een vakantieland is, is dus niet zo gek.

Tweederde van de Birmese bevolking is boeddhistisch, wat betekend dat een hoop van de regelgeving in Myanmar voortkomt uit deze levensbeschouwing. Het Ministerie van Buitenlandse Zaken vertelt dat in Myanmar openlijke kritiek en onfatsoenlijk gedrag kunnen leiden tot een gevangenisstraf. Leven volgens het boeddhisme is leven aan de hand van vijf regels, namelijk:

  • Dood niet en heb respect voor alle vormen van leven
  • Steel niet en wees gul
  • Gedraag je seksueel netjes en pleeg geen overspel
  • Spreek de waarheid en spreek geen laster
  • Neem geen alcohol en drugs

De culturen met het boeddhisme zijn dan ook over het algemeen erg vredig. Dit zorgt ervoor dat reizen in een land eerder veilig is, dit is ook hoe Charley Steur het ziet. Zij heeft al vanaf kleins af aan een liefde ontwikkeld voor Myanmar, zij liep met plezier haar stage daar bij de Nederlandse ambassade. Daarna werd haar daar ook een baan aangeboden die zij maar al te graag aannam. Nu woont ze sinds juli 2018 in Yangon, de grootste stad van Myanmar. Ze reist heel het land door om te praten met politici en op te komen voor persvrijheid en vrouwenrechten. “De situatie hier, het vredesproces, kan twee kanten opgaan, soms gaat het goed of soms gaat het helemaal de verkeerde kant op. Dat kan heel frustrerend zijn aan dit werk en het wonen hier”, aldus Charley.

Charley denkt dat Myanmar het land in Azië is waar de mensen uit het westen het minst vanaf weten, maar door de media-aandacht aan de Rohingya-crisis lijkt het land erg onveilig. Dit is maar een deel van het verhaal volgens Charley.

“Yangon is aan de ene kant een stad dat nog erg aan het ontwikkelen is maar de boeddhistische cultuur en de monniken blijven wel enorm in de stad leven. Ik kan elke dag die twee kanten meemaken, je loopt ergens rond en opeens word je bijna bespuugt met betel nuts. Dat is een spul waar de inwoners veel op kauwen en verslaafd aan zijn, je hele mond kleurt er donkerrood van en dat wordt het op straat getuft. Maar loop je weer een stuk verder dan kom je opeens terecht in een monnikenprocessie waar alle monniken aan het bidden zijn. Weer een stuk verder is er een festival aan de gang waar iedereen vrolijk aan het dansen is. Elke dag is anders”.

In het audiofragment neemt Charley ons een dag mee in haar leven in Yangon en laat zij haar ervaring met het land horen.