Het is vijf uur in de ochtend en de maan staat nog schuin bovenaan de hemel. Nu is het nog donker en rustig, zijn er slechts enkele krekels te horen. Maar over een uur zal Malaucène in Frankrijk dienen als heuse startplek voor de bijzondere dag die komen gaat. De dag waarop enkele honderden wielrenners, hardlopers en wandelaars de strijd met de Mont Ventoux aangaan voor een en hetzelfde doel: samen trappen we ALS de wereld uit.

De zogenaamde ‘malloten’ staan haast te trappelen om op hun fiets te springen. Voor hun wordt het vandaag ontzettend zwaar: zij gaan maar liefst twee of zelfs drie keer heen en weer naar de top van de Mont Ventoux. Aart: “Het moet natuurlijk wel een uitdaging zijn! En voor mij is dat drie keer de berg op. Ik heb er heel veel zin in, maar volgens mij wordt het echt k-k-k-koud!” En daar heeft Aart gelijk in want de wind gaat deze ochtend compleet zijn eigen gangetje. Bovenaan de Mont Ventoux raast de wind rond met windkracht 9: de top blijft dan voorlopig dan ook gesloten. Volgens motard Ron zijn de reacties ‘positief teleurgesteld’. Onder het motto ‘jammer, maar we moeten natuurlijk nog twee keer en we wachten rustig af wat de dag te bieden heeft’, beginnen de wielrenners aan hun afdaling.

Ondertussen gaan ook om en om de andere deelnemers van start vanuit Malaucène. Ook de hardlopers en wandelaars mengen zich langzamerhand op de Mont Ventoux, de berg hult zich stukje bij beetje in een Tour du ALS-jasje. Honderden vrijwilligers zijn druk in de weer om alles op rolletjes te laten verlopen en de sfeer zit er goed in. Het mag dan wel heel erg koud zijn op deze ochtend, maar dat mag de gezelligheid niet drukken!

Onderweg rest enkel de vraag voor wie deze prestatie eigenlijk geleverd wordt. De meesten onder de deelnemers hebben namelijk een speciaal iemand in gedachten tijdens de zware beklimming naar de top. Heftige, verdrietige maar vooral verbindende verhalen. Zij leven in een constante angst om zelf binnen enkele maanden te overlijden aan ALS, of mensen die dichtbij hen staan aan de ziekte te verliezen. En doen er alles aan om van de laatste momenten samen het allerbeste te maken.

Aan de top druppelen langzamerhand de eerste deelnemers over de finishlijn binnen, onthaald door tientallen juichende, klappende mensen. Er wordt geknuffeld, tranen rollen over wangen maar er wordt bovenal gelachen. Patiënt Gerrie is er ook bij, en bekijkt het hele spektakel vanaf de eerste rang met de meest brede glimlach van iedereen. “Dat ze dit zomaar doen voor ons, geweldig! Dit maakt onwijs veel emoties los, een prachtige herinnering.” Ook acteur Jelle de Jong krijgt de lach niet van zijn gezicht. “Enorm heftig en indrukwekkend vind ik dit! Het is echt een achtbaan, je schiet van grote euforie naar ook heel veel verdriet. Eigenlijk precies zoals de Mont Ventoux zelf is: het schiet alle kanten op.” Ondertussen komt deelnemer en tevens patiënte Marieke fietsend de top op: “Ik ben moe! Maar dit is echt een prachtig moment, al die mensen… Nu is het tijd voor een feestje!” En zo is het maar net.