De wereld rondtrekken, het maken van een verre reis of wonen in het buitenland. Voor de één is het een droom en voor de ander werkelijkheid. Jaarlijks zijn er ongeveer 150.000 Nederlanders die zich uitschrijven om naar het buitenland te vertrekken en toegeven aan hun wanderlust.

Tegenwoordig is bijna iedereen wel bekend met deze term. Wanderlust: de drang om te reizen en continu onderweg zijn. Dit komt niet omdat iedereen maar besluit om een wereldreis te maken, maar omdat hier steeds meer over wordt gedeeld. Zo zijn er verschillende bloggers en vloggers die hun reis delen op sociale media. Veel websites geven tips en tricks en misschien ken je wel iemand in jouw omgeving die een reis heeft gemaakt.

Dat iemand weleens op vakantie gaat, sta je niet zo snel van te kijken. Dit is vaak voor een korte periode. Maar wat als je voor een lange tijd weg wilt gaan? Hoe spannend zou het zijn om alles wat je hebt opgebouwd, achter te laten en er vandoor te gaan?

Maikel en Marinka besloten om alles achter te laten en hun drang naar reizen en continu onder weg te zijn, te vervullen. Ze zijn op dit moment al bijna vier maanden onderweg met hun hondje Pep en hun camper. In onze radio-uitzending vertellen ze waarom ze alles hebben achtergelaten en wat hier allemaal bij kwam kijken.


Pep, Maikel en Marinka op reis.

Lijkt het je leuk om op de hoogte te blijven van de avonturen van Marinka en Maikel? Dat kan! Marinka is een blog gestart genaamd: Happy Free Birds waar ze al hun avonturen bijhouden voor de thuisblijvers.

Dat het vervullen van de drang om te reizen niet persé van deze tijd is, blijkt uit het verhaal van de zestigjarige Conny aan de Wiel uit Lochem. Zij heeft in haar leven al veel rondgereisd. Op 26-jarige leeftijd verhuisde Conny voor een aantal jaar naar Burkina Faso, een republiek in West-Afrika. Vijf jaar geleden gooide ze het roer volledig om. Ze besloot om haar huis in Lochem te verkopen en al haar spullen op te geven. Een wereldreis en tegelijkertijd een zoektocht naar zichzelf.

“Vijf jaar geleden was ik het zat. Ik was het zat om in het standaard systeem te leven; een huis, mooie spullen, een goede baan. Hier wilde ik vanaf stappen. Voor mijn gevoel was ik alleen maar aan het overleven. Ik zat vijfentwintig jaar in het onderwijs en het begon allemaal saai te worden.

Ik dacht er al een aantal jaar over na over hoe ik het zou doen en wat ik nou eigenlijk precies wilde. Steeds vroeg ik me af: is dit wel het leven dat ik wil leiden? Drie keer werd ik ziek. In mijn ogen geeft ziekte aan dat je iets moet veranderen in het leven en het is een aanwijzing dat je alles uit het leven moet halen. Uiteindelijk lag ik in het ziekenhuis en op dat moment tekende ik voor de verkoop van mijn huis. Ik wist het zeker. Dit ga ik doen.

Ik heb mijn huis verkocht en heb al mijn spullen weggedaan. Ik bracht veel naar de kringloop of gaf het weg aan mensen die het nodig hadden. De belangrijkste spullen heb ik gehouden. In het begin vond ik het moeilijk om mijn spullen weg te doen, omdat het voelde alsof alles herinneringen waren. Uiteindelijk realiseerde ik me dat herinneringen in je hoofd zitten. Toen ik dit door had werd het wegdoen van spullen zo makkelijk dat ik mezelf in de hand moest houden. Ik hoefde natuurlijk ook niet alles weg te doen. Het aller moeilijkste vond ik afscheid nemen van mijn kat. Hier heb ik echt dagen om gehuild. En natuurlijk mijn twee kinderen. Die zijn het allerbelangrijkste voor me, dus daarom heb ik mijn vertrek nog drie maanden uitgesteld.

Het verschil tussen mijn vertrek naar Burkina Faso toendertijd en het opgeven van mijn huis vijf jaar geleden voor het reizen is toch een hele andere ervaring geweest. Er was toen geen internet, telefoon, of überhaupt een computer. Het was eigenlijk een sprong in het diepe. Ik had geen idee waar ik terecht kwam. Er was hongersnood en Burkina was een heel arm land. Ik ging er naartoe vanuit het idealisme om anderen te helpen en de infrastructuur te verbeteren. Dit was echt een enorme stap voor me.

Conny tijdens een van haar reizen.

In de periode dat ik daar woonde schreef ik brieven naar Nederland die er dan drie weken over deden om daar te komen. Na een tijdje kreeg een postkantoor in de buurt een telefoon die dan af en toe werkte. Mijn moeder kwam in het ziekenhuis en hier wist ik helemaal niets vanaf, omdat er gewoon bijna geen contact mogelijk was. Dat is echt het grote verschil met nu. Nu heb je mobiele telefoons, Internet, Facetime. Je kunt overal contact hebben, dus eigenlijk maakt het niet echt uit waar je bent.

Sinds de verkoop van mijn huis ben ik op veel plekken geweest. Ik ben begonnen in Indonesië. Ook ben ik naar Australië, Hawaii, Ibiza, Portugal en L.A geweest. In L.A. heb ik drie maanden een bed en breakfast overgenomen. Dit was een hele leuke ervaring, omdat ik later ook wel wat voor mezelf zou willen beginnen.

Toen ik in Nederland terugkwam van het reizen moest ik helemaal tot mezelf komen. Ik heb mezelf opgesloten en alleen mijn sociale contacten onderhouden. Tijdens het reizen is mijn vader komen te overlijden. Gelukkig was ik op dat moment in Nederland. Nu mijn moeder alleen is, weerhoud dit mij om verder te reizen.

De mooiste reis die ik heb gemaakt was mijn reis naar Egypte. Dit was voordat ik besloot om mijn huis te verkopen. Die reis was voor mij heel spiritueel, echt grandioos. Deze ervaring heeft mij eigenlijk geïnspireerd om een wereldreis te gaan maken, mijn bekrompen leven in Lochem achter te laten en op zoek te gaan naar mezelf.

Reizen is continu keuzes maken. Waar ga je heen? Waar ga je het van betalen? En hoe kom je aan geld? Reizen betekent veel vrijheid, maar toch zit je vast aan keuzes. En dat maakt het soms lastig. Mensen onderschatten dit vaak. Die denken: ah lekker op reis, lekker rusten. Zo is het totaal niet. Ik heb nooit moeite gehad om mezelf ergens thuis te voelen. Ik ben ervan overtuigd dat wanneer je gelukkig bent en lekker in je vel zit, je je overal thuis voelt.”