Author Archives: Marco Kunkels

Zelfdoding in de popcultuur: het benaderen van een zwaar onderwerp

Category : Burger , Politiek

Wanneer er wordt gesproken over de invloed van games, films en muziek op de mentale staat van een persoon, worden er vaak schietpartijen als voorbeeld gebruikt. De daders zijn dan vaak tieners of jongvolwassenen die toevallig veel gewelddadige videospellen als Grand Theft Auto speelden of naar shockrockers als Marilyn Manson luisterden. Hierbij wordt vooral gefocust op het homicidale individu, maar in hoeverre heeft de popcultuur invloed op de gedachtegang rond zelfdestructie en zelfdoding?

“Read More”

Functioneren na een mislukte zelfmoordpoging

Category : Burger , Maatschappij

Er overlijden vrij weinig mensen van tussen de tien en dertig jaar. Wanneer dit wel gebeurt is de doodsoorzaak meestal een zelfdoding. Wanneer iemand een zelfmoordpoging overleeft, probeert diegene meestal het leven weer op te pakken. Maar wanneer je zoiets overleeft, kan het alsnog zijn dat de nare gedachten blijven ronddwalen en dit kan het functioneren hinderen.

“Read More”

De dood van een huisdier: een ingrijpende gebeurtenis

Category : Burger , Maatschappij

Rouwen om een huisdier: voor sommige mensen vanzelfsprekend en voor de ander complete onzin. Aan de ene kant zijn er mensen die vinden dat je geen band kunt hebben met een dier zoals met een mens, aan de andere kant zijn er mensen die weken niet naar werk kunnen door het verdriet dat zij voelen na het overlijden van een huisdier.

Rouwen om een huisdier is een taboe dat volgens velen moet worden doorbroken. Het kan een leven zelfs zo ingrijpend veranderen dat er auteurs zijn die hele boeken schrijven over hun rouwproces en de reacties van andere mensen op hun verdriet: Vilan van de Loo bijvoorbeeld, of Antoinette Scheulderman. Scheulderman bracht laatst een boek uit over het verlies van haar hond en hoe moeilijk het is om een huisdier zomaar te vervangen.

In een artikel van LINDA vertelt psycholoog Nienke Endenberg dat er inderdaad een taboe hangt rond het rouwen van een huisdier en dat zij in haar praktijk veel mensen langs heeft zien komen om het verlies van hun huisdier te verwerken. Onderzoek bevestigt dat mensen zich vaak schamen om het verdriet te tonen aan andere mensen, terwijl het kwijtraken van een huisdier vergelijkbaar is met het verliezen van een menselijk geliefde.

In het volgende interview wordt gesproken met Manoe Snellens. Manoe is 25 jaar en heeft twee konijnen, hiervoor heeft zij ook een heleboel andere konijnen gehad. Elke keer wanneer een konijn kwam te overlijden had zij hier erg veel moeite mee. In het interview praat zij over haar liefde voor haar konijnen Pip en Puk en het verdriet dat zij voelde wanneer een vorig konijn overleed. De foto’s in het interview zijn gemaakt door Manoe Snellens.

Hoe oud was je toen je eerste huisdier overleed?:

Manoe Snellens: Ik was 12 toen mijn eerste huisdier overleed. Dat was een konijn die Wolletje heette. Deze was al een tijd ziek en we wisten wel dat zijn overlijden eraan zou komen. Toen het uiteindelijk gebeurde hadden we in de brugklas een levensbeschouwing les, in die les moest je een ingrijpende gebeurtenis delen. Voor mij was dat het overlijden van mijn konijn. Nu zaten er in mijn klas allemaal stoere twaalfjarige jochies, die begonnen allemaal te lachen. Maar ik was natuurlijk heel verdrietig. Als ik thuis kwam rende ik ook meteen naar hem toe. Dat was het eerste wat ik deed.

Hoe reageerde je toen op die twaalfjarige jongens?:

Manoe Snellens: Ik ben toen echt huilend naar de wc gerend want dat trok ik toen echt niet. Nu zou ik het negeren, maar als onzekere en verdrietige puber is dat toch anders natuurlijk.

Hoe ga je om met het overlijden van een huisdier?:

Manoe Snellens: Tja, door veel te huilen. En het was ook zo dat mijn moeder en zusje er veel verdriet van hadden, dus we begroeven het dier ook in de tuin. Dat deden we altijd samen, een soort plechtig momentje zeg maar. Maar er kon bij ons thuis gewoon over gepraat worden. Daar deden mijn ouders niet moeilijk over. Zelfs mijn vader niet, die eigenlijk niet veel met de beestjes had. Tenminste, dat zei hij. En als we niet keken, dan heel soms zag je dat hij ze oppakte en aaide.

Heb je nu huisdieren?:

Manoe Snellens: Ik heb twee konijnen, Pip en Puk. Een mannetje en een vrouwtje. We hadden Puk als eerste, die was best snel tam. Puk hebben we uiteindelijk gecastreerd, die werd volgens mij een beetje depressief. Hij deed niet veel meer behalve een beetje rond zitten. Dus hadden we Pip erbij gehaald, want konijnen horen eigenlijk niet alleen te zitten. Puk en Pip zijn nu heel klef met elkaar, Pip is zelf ook heel tam. Maar Pip wil niet opgepakt worden, Puk wel.

Puk en Pip

Hoe zou je reageren als deze dieren zouden overlijden?:

Manoe Snellens: Bij mijn vorige konijnen was het al verschrikkelijk toen ze overleden. Natuurlijk was het bij Wolletje het ergst, omdat dat de eerste keer was. Maar het idee dat Pip en Puk er op een moment niet meer zullen zijn laat mij gewoon bijna ziek voelen van binnen.

Puk

Heb je verschillende soorten huisdieren gehad, vind je sommige dierbaarder dan

andere?:

Manoe Snellens: Ik heb hiervoor drie konijnen gehad, naast Wolletje had ik ook een konijn genaamd Fergie en een konijn genaamd Guusje. Ik en mijn zus waren op dat moment namelijk ontzettend erg fan van The Black Eyed Peas, dus hebben we een konijn maar naar Fergie vernoemd. Daarnaast heb ik ook nog wat andere huisdieren gehad. Twee vogeltjes, mozambiquesijsjes. Die hebben we maar kort gehad dus daar heb ik niet zo’n band mee opgebouwd. Maar ook als die uiteindelijk overleden, deed me dat zeker wat. Het overlijden van een huisdier is gewoon grof gezegd, hartstikke kut. Het maakt mij niet uit of je een goudvis of een kat hebt, wanneer een beest waar je veel tijd mee hebt doorgebracht komt te overlijden, is het gewoon een nare situatie.

Wat vind je ervan als mensen vinden dat je niet van dieren kunt houden zoals van menselijke geliefden?:

Manoe Snellens: Ik respecteer de mening, maar het is wel lastig te begrijpen aangezien ze jou dan ook niet begrijpen. Er is niets ergers dan als je iemand vertelt: ‘’mijn huisdier is net overleden.’’ en zij antwoorden ‘’oh, dan neem je toch gewoon een nieuwe’’. Ik zal die mensen er niet te snel op oordelen, vaak heb ik het gevoel dat die mensen het zelf gewoon niet hebben meegemaakt.


Geen mens is illegaal in Den Haag

Category : Burger , Maatschappij , Politiek

Afgelopen zaterdag werd er gedemonstreerd door het centrum van Den Haag. De demonstratie onder het motto: ‘Geen Mens Is Illegaal’ werd georganiseerd door de Anti-Fascistische Actie. De demonstratie werd gehouden in protest tegen het deporteren van vluchtelingen en tegen het Europese migratiebeleid. Op het Carnegieplein verzamelden zich 500 mensen, tijdens de demonstratieroute groeide dit aantal tot rond de 700 mensen.

Voor de demonstratie werd vanuit de Anti-Fascistische Actie een toespraak gehouden. Vervolgens liep de groep demonstranten door het centrum van Den Haag. In de onderstaande audioreportage laten demonstranten horen waarom zij het protest zo van belang vinden. 

Fotoreportage:

Ook zijn er foto’s gemaakt van de demonstratie. Een verslaggever van BPM-magazine liep met de demonstratie mee. Hieronder kunt u het resultaat zien. 

Het Rabbijn Maarssenplein. Hier zou de demonstratie oorspronkelijk beginnen. Doordat er te veel mensen werden verwacht, is de locatie uiteindelijk gewijzigd.

Politie op het Rabbijn Maarssenplein, om te voorkomen dat op het plein alsnog wordt gedemonstreerd.

Politiebusjes arriveren op het Carnegieplein. Het plein waar de demonstranten zich verzamelen. 

Het Carnegieplein waar het eerste beetje demonstranten zich al verzameld heeft.

 

De eerste bus met AZC’ers arriveert

Demonstranten wachten op het Carnegieplein tot er een toespraak wordt gehouden door de Anti-Fascistische Actie.

De toespraak van de Anti-Fascistische Actie gaat beginnen.

De groep begint met het lopen van de demonstratieroute

Alle foto’s gemaakt door Marco Kunkels


Onder invloed van angst en ongeduld

Tags :

Category : Burger , Maatschappij

Om 7 uur ‘s ochtends gaat een wekker af, als ik deze uitzet, slaap ik vervolgens weer verder. Na de tweede wekker heb ik spijt, nu kan ik niet meer ontbijten, dan kom ik te laat. Terwijl ik aan de andere kant denk: ach, ik ben tenminste uit bed gegaan. Zo erg is het niet, toch?

En dat is dan ook wat ik erg veel doe: nadenken. Als er één hobby is waar ik graag vanaf zou willen, is dat piekeren. Vergelijk deze angst- en dwanggedachten met een stem in je hoofd die continu, alles wat je doet, beoordeelt. Een stem die je constant vraagt of je niet dát had moeten doen in plaats van dit.

Als ik uiteindelijk op de hogeschool aankom en in het lokaal zit, lijkt het voor anderen alsof ik aan het opletten ben. Het lijkt voor de rest alsof ik net als ieder normaal persoon de lessen aan het volgen ben. Maar in mijn hoofd blijft het gaan: ga ik al deze stof wel op tijd uit mijn hoofd leren, ga ik het portfolio wel in orde krijgen? De gedachten zorgen niet alleen voor een op hol geslagen brein, maar ook voor hoofd- en buikpijn en andere fysieke klachten.

Vervolgens kom ik thuis en dan kan ik gelukkig weer even genieten van mijn vrije tijd. Mijn grootste hobby is het luisteren van muziek en dit kan ik ook tijdens het studeren doen. Niets te klagen, toch? Maar ook dan gaan de gedachten verder: wat als je doof wordt? Je zal je grootste hobby niet meer kunnen uitvoeren. De passie waar je je hele leven tijd aan hebt besteed, zal verdwijnen.

Trouwens, je zit ook aardig lang achter je computer, dadelijk ontploft dat ding nog.

Als je zo dicht bij het scherm blijft zitten zullen je ogen achteruit gaan.

Ga eens wat meer rechtop zitten, zo meteen krijg je nog een bochel. 

Oh, dus je ontbijt niet, maar je eet wel die hele zak chips leeg?

Natuurlijk zijn er momenten dat ik besef dat dit maar gedachten zijn en dat ik gedachten niet al te serieus moet nemen, maar zodra je begint deze gedachten te geloven is het moeilijk te proberen het tegendeel te bewijzen.

Jullie kunnen het niet aanwijzen, ik kan het niet aanwijzen, maar als ik klaar zou zijn met het beschrijven van hoe het precies voelt, zou het zand van de grootste zandloper ter wereld in het onderste reservoir liggen.

Maar dit kan ik natuurlijk niet maken, wat als ik dan mijn huiswerk niet af krijg?


De getroebleerde tiener versus de schoolschutter

Category : Maatschappij

Begin dit jaar besloot Nikolas Cruz zijn voormalige middelbare school, de Marjory Stoneman Douglas High School, binnen te lopen met vuurwapens om vervolgens zeventien mensen om het leven te brengen. De schietpartij is de dodelijkste schietpartij op een middelbare school in de Verenigde Staten en de dader wordt door velen gezien als een koelbloedige moordenaar, maar moeten we dit wel zo snel concluderen?

Nikolas Cruz werd bij zijn geboorte in 1998 geadopteerd door Roger en Lynda Cruz. Cruz deed het goed op school en kreeg zelfs prijzen voor de hoge cijfers die hij behaalde. Ook was hij lid van het Junior Reserve Officers’ Training Corps (JROTC), een programma op middelbare scholen van het Amerikaanse leger. Ook hier werd hij geprezen voor zijn prestaties. De school waarop hij zat, Marjory Stoneman Douglas High School, staat hoog aangeschreven en is de enige middelbare school in Parkland, waar Cruz woonde.

Mentaal ging het niet helemaal goed met Cruz. Zo werd hij gediagnosticeerd met autisme, ADHD en depressie. Wegens gedragsproblemen is hij in drie jaar tijd, zes keer overgeplaatst naar een andere school. Op school was bekend dat Cruz andere studenten bedreigde, waardoor hij geen rugzak meer op school mocht dragen. Uiteindelijk is Cruz, in 2017, geschorst van de Marjory Stoneman Douglas High School wegens ongehoorzaamheid.

Nabestaanden, hulpverleners en vele anderen vragen zich af wat het motief van de toendertijd negentienjarige schoolschutter was. Sommigen vragen zich af of de dader niet verward was door bijvoorbeeld pesterijen en andere opgestapelde problemen. En ook al is er nog geen zicht op een motief, kan er wel worden gekeken naar andere soortgelijke incidenten of soortgelijke personen.

Maar als eerst wordt gekeken naar Nikolas Cruz zelf, en alles wat er met hem gebeurde in zijn leven voordat hij koos om zijn voormalige school binnen te lopen met de gedachte een hoop mensenlevens te beëindigen, kom je ook wat opmerkelijke dingen tegen.

Om te beginnen met het onbewerkte beeldmateriaal dat in augustus is verschenen, waarin de bekentenis van Nikolas Cruz wordt laten zien. Op een gegeven moment komt Zachary Cruz, de broer van de dader, de verhoorkamer binnen. Zachary vertelt zijn broer wat mensen van hem denken, hoe ze hem zien als een monster. Nikolas blijkt in shock. Hij vraagt door wie Nikolas besloot te doen wat hij die dag heeft gedaan, waarop Nikolas simpelweg antwoordt: ‘’mensen.’’ Zachary vertelt hem dat dat irrelevant is en dat hij die mensen hem niet zo had moeten laten beïnvloeden. Vervolgens vertelt Zachary dat hij, ondanks dat ook hij Nikolas vroeger heeft getreiterd, zielsveel van hem houdt. Wanneer Nikolas hier emotioneel van wordt, vraagt Zachary of hij zijn broer een knuffel mag geven. Zachary vertelt hem dat hij elk moment zal langskomen wanneer mogelijk. Nikolas huilt in de armen van zijn broer, die hem zojuist heeft verteld dat hij zielsveel om hem geeft, ondanks de acties van Nikolas.

In een artikel van de Miami Herald uit februari, dezelfde maand als wanneer het incident plaatsvond, vertelt de toenmalige buurman van Cruz dat de dader kampte met depressie en dat hij zijn hele leven werd getreiterd. In het artikel vertelt Gold (vertaald vanuit het Engels): “Niets van dit alles is een excuus voor het vreselijke wat hij deed, maar als je een kind wilde veranderen in een seriemoordenaar, dan zou je het op deze manier doen.” Volgens Gold is zijn moeder een van de weinige personen geweest die Cruz probeerde te helpen een normaal leven te leiden, voordat zij overleed in november van het jaar 2017.

Het beeldmateriaal en informatie van het voornoemde artikel doen denken aan een lezing van Aaron Stark genaamd: I was almost a school shooter. In deze TEDTalk vertelt Stark hoe hij vroeger een depressieve, eenzame en getreiterde tiener was. Zijn familie zat vol met criminelen. ‘’Mij werd door bijna iedereen in mijn leven verteld dat ik waardeloos was,’’ vertelt hij, ‘’en als dit je lang genoeg wordt aangepraat, zal je het op een gegeven moment gaan geloven.’’ Hij begon zichzelf te snijden en duwde het kleine beetje vrienden dat hij had weg door zijn toenemende agressieve en sombere gedrag.

Uiteindelijk werd hij het gepest van zijn familie en de mensen op school zat. Hij besloot een geweer te kopen met de gedachte om zoveel mogelijk schade aan te richten, om zoveel mogelijk levens te beëindigen. Totdat hij merkte dat zijn beste vriend, een vriend waar Stark eerder tegen had gelogen en zelfs spullen van hem had gestolen, hem behandelde als een mens. ‘’Wanneer iemand je behandelt als een normaal persoon terwijl je niet eens het gevoel hebt dat je een mens bent, verandert het je hele wereld’’, vertelt hij. Stark vertelt dat kleine dingen die deze vriend deed zijn plannen hebben voorkomen. Hij vertelt dat soortgelijke personen als hoe hij toen was niet moeten worden gezien als een bedreiging, maar of we juist kunnen kijken of we diegene niet kunnen helpen door ze te behandelen als een normaal persoon, als een vriend. Stark, die vroeger een miserabel leven leidde en op een moment dacht om iets verschrikkelijks te doen, heeft nu een vrouw en vier kinderen. Hij vertelt dat de band met de vriend die zijn leven heeft gered nog steeds even sterk is.

Nikolas Cruz, die een miserabel leven leidde en op een moment besloot om iets verschrikkelijks te doen, kan het licht aan het einde van de tunnel vergeten. Cruz blijft zijn leven vastzitten in een cel, of zal de doodstraf krijgen. Als Zachary Cruz een week eerder naar Nikolas toe kwam en hem een knuffel gaf, hem vertelde dat hij van hem hield, was dit dan gebeurd? Aaron Stark zijn speech eindigt met applaus en bewondering vanuit het publiek, maar als Stark toch besloot zijn school binnen te lopen om hetzelfde te doen als Nikolas Cruz, zou het verhaal dan eindigen met Stark die vastzit in een cel en een publiek die hem ziet als een koelbloedige moordenaar? We zullen het nooit weten, maar één ding is zeker: mensen zijn te complex om zwart-wit over te denken.