Category Archives: Politiek

Op pad met Jeffrey Wijling van Animal Rights tegen de (plezier)jacht

De dierenactivisten van Animal Rights staan in het jachtseizoen bijna wekelijks voor dag en dauw op, om zo veel mogelijk dieren te waarschuwen voor de jagers. In dit seizoen is jagen op ganzen, hazen, konijnen en houtduiven toegstaan, onder het mom van plezierjacht en natuurbehoud. Uit onderzoek van Sovon Vogelonderzoek Nederland, blijkt dat de jacht niet voor minder ganzen zorgt. Zolang het aanbod van voeding en de geschikte broedplekken voor de ganzen hetzelfde blijven, zal afschot niet helpen. Het gevolg van afschot is dat voor de overgebleven ganzen meer hulpbronnen beschikbaar zijn, waardoor de door de natuur ingegeven drang naar overleving en reproductie stijgen. In deze reportage volgen wij de dierenactivisten, kijk hem hier.


Waarom is de burger boos?

Category : Maatschappij , Politiek

15 Oktober was de lezing Waarom is de burger boos bij Prodemos in Den Haag. De lezing werd gegeven door cultuur-socioloog Roy Kemmers. Deze lezing was de tweede uit de collegereeks Mijn woede is wet, waar verschillende deskundigen het fenomeen woede bij de burgers toelichten.

“Read More”


‘Het weghalen van de letters is het stomste wat je kan doen!’

De mogelijke verwijdering van de inmiddels iconische ‘I amsterdam’-letters op het Museumplein is het zoveelste relletje geworden in de toeristensoap met Amsterdam als decor. Dat Amsterdammers er maar niet over uitgepraat raken blijkt uit het plaatsvinden van alwéér een debat over het toeristenprobleem, ditmaal in Pakhuis de Zwijger.

“Read More”

De dividendbelasting: van klein belasting onderdeel naar mediahype

Category : Politiek

Nadat het regeerakkoord van het kabinet Rutte III bekend werd gemaakt kreeg een onderdeel van het akkoord landelijke. Alle kranten schreven erover en het kwam groot op het nieuws, de dividendbelasting.

“Read More”

Geen mens is illegaal in Den Haag

Category : Burger , Maatschappij , Politiek

Afgelopen zaterdag werd er gedemonstreerd door het centrum van Den Haag. De demonstratie onder het motto: ‘Geen Mens Is Illegaal’ werd georganiseerd door de Anti-Fascistische Actie. De demonstratie werd gehouden in protest tegen het deporteren van vluchtelingen en tegen het Europese migratiebeleid. Op het Carnegieplein verzamelden zich 500 mensen, tijdens de demonstratieroute groeide dit aantal tot rond de 700 mensen.

Voor de demonstratie werd vanuit de Anti-Fascistische Actie een toespraak gehouden. Vervolgens liep de groep demonstranten door het centrum van Den Haag. In de onderstaande audioreportage laten demonstranten horen waarom zij het protest zo van belang vinden. 

Fotoreportage:

Ook zijn er foto’s gemaakt van de demonstratie. Een verslaggever van BPM-magazine liep met de demonstratie mee. Hieronder kunt u het resultaat zien. 

Het Rabbijn Maarssenplein. Hier zou de demonstratie oorspronkelijk beginnen. Doordat er te veel mensen werden verwacht, is de locatie uiteindelijk gewijzigd.

Politie op het Rabbijn Maarssenplein, om te voorkomen dat op het plein alsnog wordt gedemonstreerd.

Politiebusjes arriveren op het Carnegieplein. Het plein waar de demonstranten zich verzamelen. 

Het Carnegieplein waar het eerste beetje demonstranten zich al verzameld heeft.

 

De eerste bus met AZC’ers arriveert

Demonstranten wachten op het Carnegieplein tot er een toespraak wordt gehouden door de Anti-Fascistische Actie.

De toespraak van de Anti-Fascistische Actie gaat beginnen.

De groep begint met het lopen van de demonstratieroute

Alle foto’s gemaakt door Marco Kunkels


‘Brand Activism’ is hot

Pespi maakt een reclamespotje tegen politiegeweld in Amerika, Tony chocolony strijdt met hun chocolade tegen kinderarbeid en slavernij en DOVE probeert jongeren positiever over hun lichaam te laten denken. Dit zijn merken die een standpunt innemen in het maatschappelijke debat, waarin het vaak in lijn zit met het product wat ze al produceren. ‘Brand Activism’, zo wordt het ook wel genoemd, is een vorm van Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO). Waar naast dat het financieel gunstig zou zijn, het ook een bijdrage zou leveren aan een betere wereld.

Bron afbeelding: Twitter Collin Kaepernick

Collin Kaepernick 
Afgelopen september werd hier veel over gesproken toen het bekende ‘Just Do It’ logo van Nike 30 jaar bestond en zij dit vierden door een foto van de ‘American footballplayer’ Colin Kaepernick te gebruiken en hieronder de hashtag ‘Just Do It’ te plaatsen. Hun nieuwe campagne werd helemaal om deze bekende sporter heen gebouwd. In eerste instantie lijkt dit niet heel vreemd, maar in 2016 besloot Colin tijdens een van zijn wedstrijden gehurkt het volkslied mee te zingen, in plaats van het gebruikelijke staan. De reden hiervoor was het nog steeds vaak voorkomende politiegeweld tegen de zwarte Amerikanen. Hij maakte een standpunt. Achteraf gezien ruilde hij zijn op dat moment grootse carrière in, door deze actie. Vanaf dat moment durfde of wilde niemand hem meer aan te nemen. Dit politieke statement van NIKE, door hem voor hun campagne te gebruiken, werd niet door iedereen gewaardeerd. Zo gaf zelfs Trump op twitter zijn afkeur met een tweet, waarin hij duidelijk maakte dat dit soort mensen als Colin niet meer zouden mogen spelen.

Bron: @realDonaldTrump/ Twitter

De uitkomst van deze Nike-campagne was dat verschillende Amerikanen zo gekwetst waren dat ze hun Nike-kleding openlijk verbranden. Deze heftige reactie had er waarschijnlijk mee te maken dat Nike een van origine Amerikaans merk is. Daarnaast staat deze Colin voor iets waar de Amerikanen heel erg veel waarde aan hechten, namelijk dat het een sporter is en nog wel een ‘American footballplayer’ en dat hij zich verzet tegen het typische symbool van vrijheid, het volkslied. Als je het zo bekijkt is het ook best logisch dat Trump zich hiermee heeft bemoeid als Nationalist.

Bron: @realDonaldTrump/ Twitter

Naast een paar negatieve reacties, was het overgrote deel van de Nike-consumenten vooral heel erg positief. Ook een paar bekende sporters, die gesponseerd worden door Nike, gaven aan achter NIKE te staan en positief te zijn over dit statement. Vandaag extra trots om deel uit te maken van de Nike-familie’, tweette de Amerikaanse tennisster Serena Williams.

‘Brand Activism’ 
Deze marketingcampagne valt onder de term ‘Brand Activism”, waarmee wordt bedoeld dat merken een politiek of maatschappelijk standpunt innemen. Marketing adviseur en eigenaar van B-open “Building better brands for a better world”, Bart Brüggenwirth, vindt dit een goede zaak. “Het is een positieve ontwikkeling dat bedrijven steeds vaker een standpunt innemen, ook als dat over politieke kwesties gaat. Het is goed dat ze zich uitspreken voor maatschappelijke thema’s, want het legt ook een beetje de ziel van een bedrijf bloot”. Dit is volgens hem nodig in een tijdperk waarin naar een toename van transparantie wordt verlangd. Dit was voorheen niet altijd zo.

MVO
Op zijn website staat dat B-open is opgericht in 2003, een tijd waarin Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO) en duurzaamheid nog niet vanzelfsprekend was. Volgens Bart kwam dit omslagpunt pas rond 2008, toen Al Gore met zijn ‘An Inconvenient Truth’ naar buiten kwam. “Dat heeft de bewustwording in bedrijven zeker wel een impuls gegeven. Duurzaamheid kwam hoger op de agenda te staan en daarna zijn bedrijven een actiever beleid hiervoor gaan ontwikkelen. De volgende stap is hoe ze dit op hun marketing kunnen toepassen”. Want MVO en een standpunt innemen zoals Nike dat heeft gedaan gaat niet alleen maar om het geld, volgens hem. Het gaat met name om bedrijfsvoering en de interne organisatie van een bedrijf. Hoe gaan die om met maatschappelijke thema’s als het milieu? “Het is een vorm van een bedrijfsstrategie en beleid. Pas als deze helemaal ingebed is in de gehele organisatie, kan het als middel worden gebruikt voor je marketing”, aldus Brüggenwirth.

Uit een rapport ‘Dossier Duurzaam‘ van B-open en GFK, blijkt dat in 46 procent van de gevallen de consumenten duurzaamheid belangrijk vinden bij de aanschaf van producten en diensten. Bedrijven kunnen hier dus niet in achterblijven. Ook uit het trendrapport 2017 van MVO Nederland blijkt dat duurzaamheid niet meer weg te denken is in het bedrijfsleven. Naast dat merken zich steeds meer naar binnen keren, bepalen werelddoelen nu de interne opdracht van bedrijven.

Een standpunt innemen in het maatschappelijke debat als bedrijf is een trend anno 2018, ook volgens het nieuwsplatform ADformatie. Al slaan bedrijven de plank regelmatig mis. Het grootste probleem is namelijk de geloofwaardigheid. De thema’s waar jij als merk een standpunt voor wilt innemen moeten aansluiten bij de positionering en imago van je bedrijf. Er moet dus een soort van logische verbinding zijn, tussen het standpunt dat je inneemt en waar je als bedrijf voor staat of wat je produceert. Een voorbeeld van een slechte campagne was die van Pepsi. Die met blank model Kendall Jenner, de politie een Pepsi aanbood, tijdens de Black Live Matter protesten in Amerika. Dit werd totaal verkeerd opgevat door het publiek, omdat het veel te ver van het merk zelf aflag.

Bron: Youtube/ Yash Yadav

Geslaagde campagne
Bart Brüggenwirth ziet, als deskundige die hier dagelijks bedrijven in begeleidt, de Nike-campagne wel als een geslaagde vorm van ‘Brand Activism’. Hij ziet de verbinding tussen het merk en de activist, doordat NIKE in het verleden al vaker sporters met uitzonderlijke prestaties heeft gesteund. “Het zit al een beetje in het ‘Just Do It’ verhaal”, beaamt Bart. “Merken worden gewaardeerd omdat mensen er een bepaald gevoel bij hebben en dat gevoel wordt versterkt als die merken expliciet een standpunt durven innemen. Al moet je daar dus wel een geloofwaardige uitgangspositie voor hebben”.

Je zou echter wel kunnen zeggen dat het in de fik steken van Nike-kleding niet hoorde bij het gewenste resultaat van deze campagne en op zijn minst nogal opvallend is. Desalniettemin, betekent het niet zo veel volgens hem. “Sterker nog, ik zou bijna willen zeggen dat als het zodanig polariseert dat je zowel tegenstanders daarmee tegen jezelf in het harnas jaagt, dan is dat niet erg. Zolang je maar je voorstanders versterkt in hun mening en dat is volgens mij wel iets dat met de Nike-campagne gebeurd is”. Kijk bijvoorbeeld naar de tweet van Serena Williams.

Politiek
“We believe Collin is one of the most inspirational athletes of this generation, who has leveraged the power of sport to help move the world forward”, aldus Fisanotti, een van de directeuren van Nike, vertelt dit in een interview met ESPN. Sport blijk dus zo veel macht te hebben dat het de wereld vooruit zal helpen en president Trump zich genoodzaakt voelde zich met deze zaak van Collin en Nike te bemoeien. Dit heeft in zoverre niet direct iets te maken met de Nike-campagne, maar wel met het maken van een politiek statement.

Menig merk heeft een grotere omzet dan het bruto nationale product van veel landen en dus veel macht. Wanneer zij zich in de toekomst steeds vaker zullen gaan bemoeien met onder andere de politiek komt hier wel een bepaalde verantwoordelijkheid bij kijken. Het roept de vraag op of bedrijven zich wel hiermee zouden moeten bemoeien. Bart vindt dat dit moet kunnen: “Ik denk dat het een goede zaak is als je de waarde die je belangrijk vindt daarin serieus neemt. Wat je er natuurlijk wel tegen kan zeggen is dat bedrijven zich kunnen uitspreken over dingen die niet maatschappelijk verantwoord zijn, bijvoorbeeld intolerantie of discriminatie. Dat raakt aan de vrijheid van meningsuiting, die je ook als bedrijf hebt. Zelfs als dit betekent dat het wat minder positief is”.

Maatschappelijk Verantwoord ondernemen, ‘Brand Activism’, het valt zo onderhand niet meer weg te denken. “Die teneur zie je in het bedrijfsleven. Dat bedrijven niet alleen maar machines zijn om meer winst te maken voor het vermogen en de aandeelhouders, maar ze hebben ook nog een maatschappelijke rol te vervullen”, aldus Bart Brüggenwirth.


Vrouwen in de politiek: hoe goed is de vrouw vertegenwoordigd?

Precies honderd jaar geleden is het voor vrouwen mogelijk geworden om te stemmen en een jaar later om zelf ook verkozen te kunnen worden. De eerste vrouwelijke politicus was Suze Groenweg van de SDAP (voorloper van de PvdA). Drie hedendaagse vrouwelijke politica die in haar voetstappen treden en nog steeds strijden voor een betere positie van de vrouw, zijn: Bente Becker (VVD), Sadet Karabulut (SP) en Salima Belhaj (D66). Met hen ga ik in gesprek over het vrouwenquotum.


De kanarie en de sigarenboer

Category : Burger , Politiek

Column- ‘Ja, het wordt hier veel te vol. Ze hebben zich toch wel verkeken op het binnenlaten van al die vluchtelingen,’ zegt de sigarenboer tegen mij, wanneer ik in de rij sta om een verjaardagskaart te kopen. Met een zucht slaat hij de krant in zijn handen dicht. Ik kan aan zijn manier van praten horen dat het hem zo hoog zit dat hij zijn verhaal hoe dan ook kwijt moet. ‘Kijk weet je wat het is, door al onze moslimvriendjes hier in het land, ga ik als volwassen grote man, niet meer door het centrum van Rotterdam lopen.’

Ondertussen kijk ik hem aan met grote ogen. ‘Goh wat vervelend voor u,’ zeg ik hem op een iet wat sarcastische toon, maar dat weerhoudt hem niet van zijn betoog. ‘Mijn dochter ging laatst voor een week naar London met school. Ik heb een week lang niet geslapen, zo bang was ik voor een terroristische aanslag daar. We leven in een vreselijk enge tijd waar een weekje naar London of een rondje door de stad, gewoon niet meer gaat. Ik blijf liever thuis.’ Ik antwoord hem dat uit onderzoek is gebleken dat wij in de meest veilige tijd ooit leven en dat de kans dat wij omkomen bij een terreuraanslag op 0.0018 per 100.000 Europeanen ligt. Maar dat hart- en vaatziekte daarentegen de grootste doodsoorzaak is in Nederland en het dus reëler is om daar bang voor te zijn. De sigarenboer fronst zijn wenkbrauwen en zijn ogen schieten heen en weer. ‘‘Wat heeft dit nou weer met ziektes te maken en waarom zit je zo universitair te praten met je ‘cijfers’ en ‘onderzoeken’.’’ Ik bedank de meneer voor het afrekenen van de kaart en verlaat verbijsterd de winkel.

Tijdens mijn wandeling van de sigarenboer naar huis loop ik langs een woning. Voor het raam zie ik een piepklein vogelkooitje met daarin een kanarie. Ik kijk naar de kanarie en de kanarie kijkt naar mij. Mijn gedachten dwalen af en plots denk ik aan wat deze kanarie zou denken wanneer hij het kortzichtige gesprek van net bij de sigarenboer had gehoord of had kunnen snappen. Zou deze kanarie de meneer van de sigarenboer begrijpen? Zou dit opgesloten vogeltje als hij de keuze had, zijn vrijheid moedwillig inruilen voor een ‘veilige’ en kleine kooi waar hij nooit het risico loopt om gevangen en opgegeten te worden door een kat? Of zou dit diertje er alles voor over hebben om net als de vogels, die jaloersmakend voor zijn raam fladderen, de hele wereld over te vliegen met alle risico’s en de gevaren van dien. Ik denk na, maar zodra ik de kanarie rusteloos en tegelijk verveeld van de ene kant naar de andere kant van zijn kooi zie springen, twijfel ik niet langer over het antwoord.


‘Het maakt mij kwaad dat mensen zich zo superieur voelen dat zij dieren op alle mogelijke manieren gebruiken’

Category : Maatschappij , Politiek

Protesteerders verzamelen zich voor de poort van het Biomedical Primate Research Centre (BPRC) in Rijswijk. Een wetenschappelijk instituut dat biomedisch onderzoek doet naar levensbedreigende ziektes zoals onder andere aids, malaria, MS en Alzheimer. Dit doen zij door te testen op apen. De dierenbelangen organisatie Een Dier Een Vriend organiseert dit protest op 12 oktober. Samen met de protesteerders zijn zij druk bezig met het ophangen van borden, het uitdelen van spandoeken en foto’s waarop de hulpeloze apen te zien zijn. Samen vormen zij een stem voor de apen omdat zij deze zelf niet hebben.

Uit de undercover beelden van de Britse organisatie Animal Defenders International blijkt dat de apen in het BPRC, het grootste apentestcentrum van Europa, er ernstig aan toe zijn. Op de beelden is te zien hoe apen ondanks een verdoving, reageren op injecties in het hoofd en in de ogen en pijn lijden door het tatoeëren van een nummer op hun borst. De apen verwonden zichzelf, zijn gedesoriënteerd en worden afgemaakt voor het oog van andere apen. De apen zitten opgesloten in krappe kooien. Verstijfd in een hoek weggekropen wachten zij op hun lot als proefdier. In het centrum zitten ongeveer 1500 apen opgesloten.

Het leed dat de apen doormaken is de reden dat de protesteerders samen komen. Het BPRC is gevestigd op een vrij afgelegen industrieterrein. Hier staan de protesteerders langs de weg om hun stem te laten horen. Zij maken duidelijk dat zij willen dat het BPRC hun deuren sluit. Langs de weg staan verschillende protesteerders met spandoeken met daarop geschreven; ‘Sluit de apenhel van Rijswijk!’. Samen houden zij het spandoek vast en steken het overtuigend in de lucht. Andere protesteerders houden heftige foto’s in hun hand van apen die er vreselijk aan toe zijn, onder de foto’s staat de tekst ‘Ik ben tegen dierproeven’.

De protesteerders zijn niet de enige die zich bezighouden met het apencentrum. Minister Ingrid van Engelshoven van Onderwijs Cultuur en Wetenschap schrijft aan de tweede kamer dat het aantal dierproeven met apen met 40 procent moet verminderen bij het PBRC. De minister heeft het BPRC ook gevraagd om per direct te starten met de geboortebeperking van de apen. Van Engelshoven schreef deze brief aan de kamer als reactie op het rapport ‘Van Aap naar Beter’ dat het Rathenau Instituut maakte in opdracht van de overheid.

In het rapport Van Aap naar Beter staat dat er nu al verschillende onderzoeksmethoden en technologische ontwikkelingen zijn die bijdragen aan het verminderen en het vervangen van dierproeven waar mogelijk. Volgens het rapport heeft het maatschappelijke debat en de discussie in de tweede kamer dus zeker hun vruchten afgeworpen. Maar hoe kan het dat deze alternatieven niet hebben geleid tot volledige afbouw van het experimenteren met proefdieren en apen?

Volgens het Rathenau Instituut is de reden hiervan dat alternatieven niet de gehele dierproef één op één kunnen vervangen. Als een alternatief niet de hele dierproef vervangt maar in plaats daarvan alleen een deel, zijn er dus geen alternatieve manieren om onderzoek te doen. Een andere reden volgens het instituut is dat een toename van alternatieven niet meteen leidt tot afname van het aantal proeven met apen of met andere dieren. Voor het ontwikkelen van bepaalde alternatieven zoals bijvoorbeeld weefselkweek, worden ook dieren of hun celmateriaal gebruikt. Weliswaar is er bij dit soort proeven geen sprake van lijden maar blijft de vraag naar de inzet van proefdieren wel bestaan.

In het rapport staat dat het ook een probleem is dat er geen overeenstemming is over wat precies het doel is. ‘Voor sommige mensen moet vervangen het enige doel zijn, terwijl anderen ook vooruitgang zien op het terrein van verfijning of vermindering. In Nederland is er bijvoorbeeld veel bereikt op het terrein van verfijning zoals kooiverrijking en minder stress of bijwerkingen, maar als de ambitie is om alle dierproeven te vervangen is dit niet relevant. Het is moeilijker om wederzijds begrip te creëren voor hoeveel vorderingen er al zijn gemaakt, als er geen overeenstemming bestaat over het precieze doel, of als daar andere waardeoordelen over bestaan.’ staat in het rapport van Aap naar Beter geschreven.

De protesteerders die zich hebben verzameld voor de poort van het BPRC horen bij de groep die alleen genoegen nemen met een volledige afbouw van het experimenteren op apen. Steeds meer mensen sluiten zich aan bij de groep. Het is een zonnige dag en het zorgt voor samenhorigheid dat de tientallen protesteerders bij elkaar zijn met hetzelfde doel. Het is een diverse groep: jong, oud, mannen, vrouwen en zelfs invalide mensen hebben de moeite genomen om mee te doen aan het protest. Ook de politie is van de partij om een oogje in het zijl te houden.

‘No excuse voor animal abuse!’ galmt er uit een megafoon door de straat voor het apencentrum. Als een echo herhaalt de groep demonstranten de kreet in koor. De persoon achter de megafoon is Rosella d’Angeli, campagneleider van Een Dier Een Vriend. Gepassioneerd staat zij midden op de weg en spreekt zij door de megafoon de protesteerders toe. ‘‘Op de undercover beelden is te zien hoe de medewerkers van het proefdierlaboratorium ongepaste vrolijke liedjes zingen zoals ‘Give it to me baby’ en dansen terwijl zij de apen ernstig toetakelen, wij vragen nu of zij misschien zin hebben om met ons een dansje te wagen.’’ roept Rosella door de megafoon vlak voor het hek van het BPRC. Samen met twee andere demonstranten staan zij met toeters en met bellen herrie te maken voor het hek om de aandacht te trekken van het BPRC.

‘Wij staan hier voornamelijk omdat wij aan de medewerkers van het BPRC willen laten weten dat de burgers van Nederland deze apenhel niet oke vinden. Wij willen dat het apencentrum dicht gaat en zo snel mogelijk.’ vertelt Rosella duidelijk en overtuigd. Op haar hoodie staat de tekst ‘Alle apen vrij.nl’, met haar zonnebril, haar in een staart en megafoon in de hand lijkt zij helemaal klaar voor het protest. Op de vraag wat volgens haar het alternatief is voor de dierproeven zegt zij stellig dat er geen alternatief nodig is voor iets wat toch niets oplevert. ‘Een alternatief? Ze ontwikkelen hier helemaal geen medicijnen. Zij doen hier bijvoorbeeld testen om medicijnen te ontwikkelen tegen reuma maar daar komt helemaal niets uit. Dus voor iets wat geen resultaat boekt, is ook geen alternatief nodig.’ Wat volgens de dierenactivist een betere oplossing zou zijn om goede resultaten te boeken is het stoppen met dierproeven. ‘Op het moment dat het dierproeven stopt en er wordt getest doormiddel van computersimulatie en celweefselkweek dan behalen zij veel meer resultaat. Laat ik het zo zeggen; als er bij twee verschillende mensen dezelfde proef gedaan wordt, dan komen daar twee hele verschillende resultaten uit. Omdat zij bijvoorbeeld twee verschillende bloedgroepen hebben. Het heeft dus geen zin.’

Auto’s die voorbij de protesteerders rijden verminderen hun snelheid wat en bekijken de groep. Het is natuurlijk niet alledaags dat een groep mensen zich verzameld langs de weg met leuzen en kreten. Een man komt aangelopen met een zachte grote knuffelaap in zijn handen. Hij plaatst de aap op het hek naast de hartverscheurende foto’s van de apen in het laboratorium. Naast het hek zijn twee vrouwen druk in gesprek over het leed achter de gesloten deuren van het apencentrum. Een van hen is Toortie Reckers en zij vindt ook dat dieren niet gebruikt mogen worden voor experimenten. Toortje is een fanatieke veganist en dierenactivist. Met haar lange donkere golvende haren en met haar felrode dierproefvrije lipstift staat zij op de stoep. In haar handen klemt zij stevig een bord met daarop de tekst ‘BPRC Martelkamers voor altijd dicht dat is jullie plicht!’. ‘Het zijn levende wezens die ook pijn en angst voelen. Het maakt mij kwaad dat mensen zich zo superieur voelen dat zij dieren op alle mogelijke manieren gebruiken, misbruiken, opeten en dragen. Ik kom voor dieren op omdat weinig mensen het doen. Het is net als een slaaf. Vroeger werden donkere mensen gebruikt als slaven. Dat werd toen normaal gevonden. Nu gebeurt er met dieren eigenlijk precies hetzelfde want een mens en een dier zijn allebei medebewoners van de aarde die met respect behandeld moeten worden.’

Een auto rijdt het terrein op van het BPRC en de protesteerders joelen naar de bestuurder met verschillende kreten. Het is opvallend dat de gedrevenheid van de protesteerders niet minder wordt nadat er uren voorbijgaan. Zij maken nog steeds met even veel overtuiging hun standpunt duidelijk. Ook Rosella laat nog even enthousiast haar stem horen door de megafoon. ‘Dat de minister van Onderwijs Cultuur en Wetenschap heeft aangegeven dat het testen op de apen moet verminderen met 40 procent is heel goed nieuws. De intenties zijn goed en we zullen zien wat hieruit komt.’ vertelt de campagneleider tussen het protesteren door. ‘Het is een goed begin maar uiteindelijk moeten die poorten dicht. De 1500 apen die hier gevangen zitten moet hier weg. Het is barbaars, het is vooroorlogs, niet meer van deze tijd. Weg ermee!’

Fotoreportage

Op vrijdag 12 oktober organiseerde Een Dier Een Vriend een protest voor de poort van het BPRC in Rijwijk waar er proeven gedaan worden op apen. Samen laten zij hun stem horen tegen het dierproeven dat zich afspeelt achter de grote hekken voor het laboratorium. De groep protesteerders doen dit doormiddel van spandoeken, foto’s en verschillende kreten.

De protesteerders verzamelen zich langs de weg voor de poort van het BPRC en het protestmateriaal zoals borden en spandoeken worden uitgedeeld. 

 

De groep protesteerders staan langs de weg en richten de borden met de foto’s van de proefdieren naar de voorbijgangers. Een bestuurder van een auto die voorbij rijdt toetert en zwaait. De zwaaiende vrouw in de auto laat weten dat zij het protesteren bemoedigt. Als dank zwaait een van de protesteerders enthousiast terug. 

Robert Molenaar (rechts) van de bekende dierenbelangen organisatie Animal Rights is ook aanwezig om zijn stem te laten horen. 

De protesteerders voelen mee met de apen die gevangen zitten in het BPRC. Zo blijkt uit de gesprekken die zij onderling voeren. ‘De foto’s zijn hartverscheurend.’

Rosella d’Angeli, campagneleider van Een Dier Een Vriend staat op de weg en roept de groep protesteerders toe.

  

Rosella d’Angeli staat voor de poort van het BPRC. ‘No excuse for animal abuse’ roept zij overtuigend door de megafoon.

Toortie Reckers (rechts) protesteert samen met een vriendin. ‘Wij protesteren zo vaak wij kunnen.’ 

De politie houdt alles van een afstand in de gaten en is met de organisatie van Een Dier Een Vriend in gesprek over wat wel en niet toegestaan is. 

  

Nadat de aap op het hek is geplaatst hangt een groepje protesteerders fanatiek de posters aan het hek van het BPRC. 

Campagneleider van Een Dier Een Vriend en andere protesteerders staan voor het open hek van het BPRC. ‘Dichterbij kunnen wij helaas niet komen bij het BPRC. Helaas, want ons doel is om de medewerkers van het BPRC te laten horen wat wij van hun praktijken vinden.’


De politieke soap genaamd Brexit

Category : Maatschappij , Politiek

De Brexit hield in dat het Verenigd Koninkrijk de EU wou gaan verlaten. Dit kwam na een peiling onder het volk in 2016. Dit was voor vele toch wel een schok. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Hoe is het ontstaan en wat is de huidige stand van zaken?  

Ontstaan Brexit

Begin 21e eeuw werd de controverse verscherpt door de uitbreiding van de EU met een aantal Oost-Europese staten in 2004. Deze zorgde voor een toename in de immigratie naar het VK, mede omdat de Britse regering besloot zonder de optionele transitieperiode arbeidsmigratie uit deze landen toe te staan. In april 2016 stond de teller op drie miljoen immigranten vanuit EU-landen (nog steeds minder dan de helft van de allochtone bevolking), gemiddeld veel hoger opgeleid dan de autochtone bevolking. Hoewel verdedigd met een liberaal-kosmopolitisch beroep op het “Europese ideaal”, was de beslissing om immigratie maximaal toe te staan tevens ingegeven door het gebrek aan een hoogopgeleide beroepsbevolking (door jarenlange onderinvestering in onderwijs) en de wens om zo “competitiever” te worden. Dit leidde tot een anti-immigratiesentiment onder de Britse arbeidersklasse, dat tijdens en na het referendum duidelijk (soms met geweld) geuit werd. Dit ongenoegen werd al eerder expliciet gemaakt in het verkiezingsprogramma van de UK Independence Party (UKIP), die in 2014 in het VK ruim een kwart van de stemmen kreeg bij de Europese verkiezingen.

Verdeeldheid in het land

Peilingen die werden gehouden sinds 2010 lieten zien dat het Britse volk verdeeld was over de kwestie. In november 2012 was een meerderheid voor uittreding, terwijl in juni 2015 een meerderheid aangaf voor continuering van het EU-lidmaatschap te zijn. Een peiling met het grootste aantal respondenten ooit in het Verenigd Koninkrijk gehouden over het onderwerp (20.000 in maart 2014) had als uitslag dat 41% voor terugtreding was, 41% voor lidmaatschap en dat 18% het niet wist. Als het Verenigd Koninkrijk echter betere voorwaarden zou weten te onderhandelen, zou meer dan 50% voor continuering van het EU-lidmaatschap stemmen. In de maanden leidend naar het referendum verschenen er namens grote (bedrijfs)organisaties of andere sectoren van de samenleving paginagrote advertenties in de kranten met een oproep om voor of tegen het referendum te stemmen. Diverse ‘celebrities’ uitten zich eveneens publiekelijk als voor- of tegenstander.

Uitslag van het referendum

In de ochtend na het referendum bleek het Brexitkamp te hebben gewonnen met 51,9% van de stemmen bij een opkomst van 72,2% (33,5 miljoen stemmers); 48,1% stemde voor blijven

Opvallend bij deze uitslag is het verschil tussen Engeland en Wales, waar telkens een meerderheid van ongeveer 53% voor de Brexit koos en Schotland en Noord-Ierland, waar het “remain”-kamp een duidelijke meerderheid behaalde (in Schotland zelfs in alle kiesdistricten). Ook Londen, een belangrijk financieel centrum dat een groot deel van zijn omzet uit continentaal Europa haalt, stemde in meerderheid ervoor om in de EU te blijven.

De uitslag kwam als een schok binnen bij de hele toekijkende wereld. Er werd niet eens serieus over nagedacht maar dat zal nu toch echt moeten. Laten we eens kijken naar de gevolgen van de Brexit.

Wat heeft de Europese Unie gedaan om een Brexit te voorkomen?

In februari sloot de EU een deal met Cameron. Cameron dreigde met een Brexit als niet tegemoet werd gekomen aan een aantal hervormingswensen. Grote verandering voor de EU is dat het VK niet hoeft mee te streven naar een ‘ever closer union’ als het VK bij de EU blijft.

Welke soort Brexit?

Aangezien het referendum slechts de vraag had beantwoord of de meerderheid in de EU wilde blijven of eruit wilde stappen, bleef de vraag over, wat voor relatie het Verenigd Koninkrijk na uittreding met de EU zou willen onderhouden. Er waren twee hoofdmogelijkheden: een ‘harde brexit’ (doorsnijden van vrijwel alle banden) of een ‘zachte brexit’, waarbij het VK onderdeel zou blijven uitmaken van de Europese interne markt, Euratom en/of andere aan de EU gerelateerde instituten. Een van de varianten van de ‘zachte Brexit’ (soft Brexit) zou het lidmaatschap van de Europese Vrijhandelsassociatie kunnen zijn, maar er werden ook diverse andere varianten genoemd.

De regerende Conservatieve Partij bleef ook na het referendum intern sterk verdeeld over de te volgen koers. Theresa May omzeilde deze verdeeldheid lange tijd door als mantra Brexit is Brexit of Brexit means Brexit (‘Brexit betekent Brexit’) te herhalen, soms met de toevoeging and we are going to make a success of it (‘en we gaan er een succes van maken’). Het plan dat de regering-May in juli 2018 presenteerde zou een tussenvorm zijn.

Oppositiepartij Labour hield zich lang op de vlakte, tot ze begin 2018 met een plan voor een zachte Brexit kwam.

Uitstraling over Europa

De uitslag in het Verenigd Koninkrijk heeft geleid tot pleidooien van Europese politici om ook hun landen te laten uittreden uit de Europese Unie. In Frankrijk dringt Marine Le Pen, de leidster van het Front National, aan op een “frexit”, in Nederland is het PVV-leider Geert Wilders die vindt dat Nederland het Britse voorbeeld moet volgen (“nexit“). Vooralsnog zijn de nationale parlementen niet geneigd daartoe referenda te organiseren.

Financiële gevolgen

Binnen een paar weken na de referendumuitslag deden zich grote gevolgen voor op de financiële markten. De koers van het pond zakte naar $1,30, de laagste koers sinds 1985, terwijl elders in Europa de aandelenkoersen van Deutsche Bank en Monte dei Paschi di Siena inzakten, de laatste met 80%. De rentes op Duitse en andere staatsobligaties zakten onder nul doordat beleggers massaal hun bankaandelen voor staatsschuldpapieren inruilden. Wat er met de status van de Londonse City als bankenhoofdstad van Europa gebeurt is onzeker; Frankfurt, Parijs en Dublin wedijveren om de opvolging.

Het Verenigd Koninkrijk (VK) gaat de Europese Unie (EU) op 29 maart 2019 verlaten. Tot die tijd onderhandelen het VK en de EU over de voorwaarden voor de Brexit. En over hun toekomstige relatie

Wat nu?

Voorlopig blijft het Verenigd Koninkrijk lid van de Europese Unie en de EU-regels blijven nog gelden. Het VK heeft 2 jaar de tijd om met de EU te onderhandelen over de voorwaarden voor de Brexit. En over de relatie tussen het VK en de EU nadat het VK de EU heeft verlaten. Deze onderhandelingen worden in Brussel gevoerd. Inmiddels heeft een aantal onderhandelingsrondes plaatsgevonden.

 1e fase Brexit onderhandelingen

Inmiddels heeft een aantal onderhandelingsrondes plaatsgevonden.

Het VK en de EU onderhandelden het eerst over:

  • rechten van burgers van de Europese Unie in het Verenigd Koninkrijk;
  • rechten van Britse burgers in de EU;
  • de financiële afwikkeling van de uittreding van het VK uit de EU;
  • de grens tussen Noord-Ierland en de Ierse Republiek zodat hier na de Brexit geen onnodige belemmeringen ontstaan.

Het VK en de EU hebben een gezamenlijk verslag (Engelstalige pdf) uitgebracht over de voortgang van hun 1e fase onderhandelingsrondes. Op basis van dit verslag hebben de EU-landen besloten dat er voldoende voortgang is geboekt in de 1e onderhandelingsrondes om door te gaan naar de volgende fase.

2e fase Brexit-onderhandelingen

Het VK en de EU onderhandelden in de 2e fase over:

  • een overgangsperiode na 29 maart 2019, wanneer het VK de EU definitief verlaat;
  • de voorwaarden waaraan hun nieuwe relatie moet gaan voldoen;
  • de nog openstaande onderdelen uit de 1e fase.

Overgangsperiode

De EU, het Europees Parlement en het Britse parlement moeten het definitieve terugtrekkingsakkoord nog goedkeuren. Dat moet uiterlijk 29 maart 2019 gebeurd zijn, zodat de overgangsperiode en de andere afspraken uit het akkoord meteen in werking kunnen treden. Zonder goedkeuring van het terugtrekkingsakkoord komt er geen overgangsperiode.

De bedoeling is dat de overgangsperiode loopt tot 31 december 2020. Tijdens  deze overgangsperiode blijven alle huidige EU-regels van kracht voor het VK. Ondertussen praten het VK de EU verder over hun toekomstige relatie.

Actuele spelingen

Wederom zijn de onderhandelingen uitgesteld. Het werd het uur van de waarheid genoemd maar dat is niet meer het geval. Alle onderhandelingen zitten muurvast. Het land kan zich nog nooit eens worden over de grens tussen Ierland en Noord-Ierland. De angst dat de VK op 29 maart zonder akkoord de EU verlaat is erg groot. Het gaat zo moeizaam dat er nu zelfs wordt gesproken over een backstop to the backstop: een noodoplossing voor als de nu besproken noodoplossing afloopt.